Podczas konferencji, seminariów lub przyjęć posiłki są często serwowane w formie bufetu, a ich spożywanie odbywa się na stojąco. To naprawdę świetna okazja do nawiązania nowych kontaktów, ale też dostarcza wielu kłopotliwych sytuacji.

Oto kilka wskazówek czego powinniśmy unikać przy takich okazjach, żeby nie popsuć sobie wizerunku:

1. Tłok.
Tłoczenie się przy stole bufetowym to jedno z najgorszych zachowań, które może zepsuć nasz wizerunek. Nawet gdyby miało dla nas zabraknąć najlepszych potraw, warto być dzielnym i zaczekać aż będzie wolny dostęp do stołu. Dla dobrego wizerunku warto zdobyć się na to niewielkie poświęcenie. Kiedy jesteśmy w towarzystwie innych osób, np. klientów, powinniśmy dać im pierwszeństwo.

2. Nabieranie potraw na brudny talerz.Są osoby, które jednym talerzem „obsłużą” całe przyjęcie. Kiedy tylko opróżnią naczynie, powracają z nim do stołu i nakładają kolejną porcję. Niestety często robią to tak, że dotykają brudnego talerza sztućcami do nakładania, służącymi wszystkim gościom. Jest to nieeleganckie, ale przede wszystkim niehigieniczne.

3. Spożywanie przy stole bufetowym.
Są tacy goście, którzy potrafią zrobić sobie miejsce na stole bufetowym, odsuwając półmiski z potrawami, postawić swój talerz i jeść. To nie tylko utrudnia innym dostęp do stołu, ale skutecznie psuje apetyt. O wizerunku kogoś, kto tak robi nie ma już nawet co wspominać.

4. Przeładowany talerzyk.
Nawet teraz, kiedy w Polsce nie trzeba już „zdobywać” jedzenia, niektórzy goście pamiętający może tamte trudne czasy, z przyzwyczajenia „rzucają się” na jedzenie i „ładują”, ile się da, na jeden talerz. Może z obawy, że potem zabraknie? Nieobcy też bywa widok kogoś, kto postanowił poczęstować się całym półmiskiem.

5. Mieszanie dań na jednym talerzu.
To nieco podobna sytuacja do poprzedniej, kiedy goście – może z obawy, że zabraknie – nakładają na talerz „próbki” wszystkich potraw. W efekcie potrawy mieszają się i po chwili wszystko staje się niejadalne. Każde danie powinniśmy nakładać na oddzielny czysty talerz w kolejności takiej samej, jak to robimy przy stole, zaczynając od przystawki i kończąc na deserze.

6. Gryzienie dużych kawałków, które wymagają pokrojenia.
Jaki to odrażający widok, kiedy gość, który nie potrafił sobie poradzić z pokrojeniem jakiejś potrawy i nie może się też jej oprzeć, nabija tę potrawę na widelec i gryzie ją po kawałku. Następny krok to już tylko wziąć coś w rękę i jeść jak na pikniku.

7. Talerz i kieliszek jednocześnie.
Trzymanie talerza w jednej ręce, a kieliszka w drugiej – po pierwsze uniemożliwia serdeczne powitanie z innymi gośćmi przez uścisk dłoni, a po drugie psuje nasz wizerunek.

8. Talerz pod brodą.
Niektórzy do każdego kęsa podnoszą talerz do brody, żeby uniknąć spadających z widelca kawałków. To wyjątkowo nieelegancki widok. A można inaczej. Wystarczy nabierać na widelec mniejsze porcje i to uchroni od większości upadków.

9. Trzymanie kieliszka w prawej ręce
Kieliszek w prawej ręce powoduje, że nasza ręka staje się zimna i wilgotna. Jeśli podamy ją do uścisku, pozostawimy po sobie niemiłe wrażenie. Co innego przy stole, gdzie kieliszki są ustawione po prawej stronie – chwytamy je prawą ręką, jednak podczas posiłku na stojąco kieliszki trzymamy w lewej dłoni.

10. Trzymanie kieliszka za czaszę.
To powoduje zmianę temperatury wina, ponieważ ogrzewamy je w ten sposób ciepłem własnej dłoni. Poza tym to źle wygląda – na szkle zostawiamy odciski palców, które z pewnością przyciągną uwagę naszych rozmówców i nie zostawią pozytywnego wrażenia. Znacznie lepiej jest trzymać kieliszek z winem lub wodą zawsze za nóżkę.

11. Oddawanie brudnego naczynia kelnerowi, który niesie tacę z poczęstunkiem.
Wyobraźmy sobie, że kelner podchodzi do nas z tacą i uprzejmym gestem zachęca do poczęstowania się. Sięgamy po przekąskę i… natykamy się na czyjś brudny talerzyk. To jedna ze skuteczniejszych metod zepsucia apetytu. Nie róbmy zatem nikomu tego co nam nie jest miłe. Nie utrudniajmy też pracy kelnerowi, który po prostu musi odmówić przyjęcia brudnego naczynia. Poczekajmy aż będzie przechodził obok nas z pustą tacą.

Nigdy nie byłem specjalnym entuzjastą poruszania się po mieście rowerem. Może to było związane z obserwacją codziennych walk podjazdowych między kierowcami a rowerzystami w Warszawie.

Zmieniłem zdanie po mojej ostatniej weekendowej wizycie  w Amsterdamie.
Tam rower jest integralną częścią stylu życia i bycia.

Wzdłuż kanałów, na wąskich uliczkach tego pięknego miasta,  jesteśmy świadkami odwróconych proporcji: rowery to 70% ruchu, a samochody i skutery stanowią resztę.

Rozmawiając o rowerach w Amsterdamie miejmy na myśli te stylowe bicykle występujące w kolorach: czarnym i białym. Oczywiście w tych starych rowerach zamontowana jest jak się okazuje najnowsza technologia w postaci przerzutek i innych technicznych ułatwień.

Niezależnie od zawodu i wieku, Amsterdamczycy wsiadają na rower.
Tak więc na ulicach tego wodnego miasta widzimy na rowerach zarówno  panie w wieku mocno emerytalnym, jak i elegancki biznes w dobrze skrojonych garniturach.

Cena wynajmu roweru w Amsterdamie to ok. 3 Euro / 1 h.

Rower amsterdamski zaraził mnie do korzystania z tego rodzaju środków transportu w Luksemburgu.
W końcu wykupiłem roczną kartę systemu Veloh.lu
To koszt (inwestycja w zdrowie ;-) 15 Euro za rok, a  system jest następujący.

W mieście Luksemburg, mieszkańcy i turyści mają do dyspozycji ok. 25 automatycznych wypożyczalni rowerów.  Każdy rower ma taką metalową, wystającą część przyspawaną do ramy, która łączy rower z indywidualną  stacją dokującą (posiadającą indywidualny numer) w miejscu wypożyczenia. Po przytknięciu do głównego ekranu komputera swojej karty, wpisaniu indywidualnych cyfr  oraz podaniu numeru indywidualnej stacji dokującej uwalniamy określony rower.

Przyjemne jest to, że korzystanie ze wspomnianego roweru do 30 min. kosztuje całe 0 Euro.
Do 1,5 h to koszt 1 Euro,  a za dostęp do tego typu środka transportu na 24 h zapłacimy 5 Euro.

Większość użytkowników wypożycza rower, żeby móc się przemieścić  w centrum z punktu A do punktu B – bez konieczności zjeżdżania do podziemnych parkingów autem i uiszczania w skali roku dużo wyższych opłat.

A więc przy korzystaniu z rowerów w Luksemburgu występują 2 ważne kategorie korzyści: zdrowie i finanse.
A propos ubioru na bicyclu – obalam mit, że jedynie odpowiednie ubranie na rower to T-shirt w połączeniu z krótkimi spodenkami.

Nic bardziej błędnego – w takich miastach jak Amsterdam, Berlin, czy Luksemburg w godzinach 8-10 spotkamy więcej Pań i Panów prezentujących formalny biznesowy styl niż zwolenników elegancji sportowej.

Czy rzeczywiście elegancja to kwestia grubego portfela? Zastanówmy się…..

Jakie znacie  powiedzenia na temat pieniędzy?

Pierwsze 3, które przychodzą mi do głowy to:
1. Pieniądze szczęścia nie dają, ale je ułatwiają….(niem. Geld macht nich gluecklich, aber erleichtert das Leben)
2. Pieniądze nie śmierdzą (łac. petunia non olet, wg Wikipedii te słowa przypisuje się cesarzowi Wespazjanowi, który miał ich użyć w odpowiedzi swojemu synowi Tytusowi na zarzut opodatkowania miejskich latryn, które zaczęły czerpać zyski ze sprzedaży moczu farbiarzom…)
3. Pilnuj małych pieniędzy, bo duże same siebie upilnują (ang. Take care about the pennies and the pounds will take care of themselves)

A jaki związek mają pieniądze z dobrym stylem?

Podczas moich wystąpień I wykładów, największą wątpliwość, którą widzę w oczach słuchaczy to ta związana z pieniędzmi.

„Na bycie eleganckim stać kogoś, kto ma wszystkie potrzeby w piramidzie Masłova już zapewnione.” – myśli duża część.

Nieprawda!

Moja teza jest taka:
Jeżeli ktoś ma odpowiednią postawę (czyli żeby chciało się chcieć) i odpowiedni spryt, to może się ubierać i zachowywać o niebo lepiej niż to robił do tej pory wydając dużo mniej niż dotychczas.

Anglosasi mówią, że „Elegance is an atittude.” I mają rację….

Jeżeli doceniamy rolę dobrego stylu w naszym życiu, zrobimy wszystko, żeby wprowadzić w życie jego zasady. Jeżeli to co mamy na sobie jest nam obojętne, możemy zatrudniać najlepszych stylistów i specjalistów do wizerunku – i tak będziemy wyglądać śmiesznie.

„Styl można kupić, ale trzeba mieć dobry styl, żeby kupić dobry styl.” mawiał Karl Lagerfeld.
Druga nie mniej ważna sprawa to ta, że dobry styl często mylony jest z samym ubiorem. Elegancja to suma wielu z pozoru nieistotnych szczegółów. Nie tyko co nosisz, ale jak nosisz i jak się nosisz (chodzi o naturalną prostotę).

Najlepszym przykładem na to co powiedział Lagerfeld są reprezentanci super fortun z byłego bloku socjalistycznego, którzy paradują w najdroższych kolekcjach najbardziej znanych projektantów. Wszędzie kapie złotem, rażą oczy wielkie logotypy.

To się da łatwo porównać do sytuacji 2 osób, które mają ugotować jakieś danie.
Pierwsza, która się pasjonuje gotowaniem pójdzie na targ i za 20 pln kupi składniki, z których sporządzi smaczne danie. Ta druga odwiedzi najdroższy sklep spożywczy, zakupi półprodukty za 150 pln i ……złoży z tego danie, którego nie radzę próbować.

Dlaczego? Bo ta druga osoba gotuje bez serca i umiejętności.

Żeby przejść do świata dobrego stylu nie trzeba kupować garniturów za + 5.000 pln zł.
Może wystarczy przejść się z dotychczasową garderobą do krawca, żeby skrócił rękawy i wytaliował marynarkę. Na pewno warto przestrzegać priorytetu wysokiej jakości. Lepiej kupować mniej, ale mądrzej. Garderoba wysokiej jakości kosztuje  więcej, ale służy nam 10x krotnie dłużej, jest wielokrotnie zdrowsza i wygląda szlachetnie. ..Nawet, jeżeli się starzeje.

Reasumując: elegancja to odpowiedni do niej stosunek i znajomość pewnych zasad.
I nie chodzi tutaj o zasady typu: ile dziurek powinien mieć pasek prawdziwego gentlemana (podobno 8),  ani jak dobrać poszetkę do krawata..
Myślę tutaj raczej o zasadach minimalizmu (elegancja to wyrafinowana prostota), wysokiej jakości i odpowiedniego stylu do danej okazji.

To są ponadczasowe reguły dobrego stylu, a nie chimerycznej mody.

Jak wygląda wyspa, na której urodził się jeden z najsłynniejszych ludzi świata?
Mowa oczywiście o Korsyce i  Napoleonie Bonaparte.

Lot z Brukseli do Figari na południu Korsyki trwa niecałe 2 godziny.

Czyli prawie tyle samo, co z Warszawy do Brukseli.

Lotnisko w Figari jest malutkie (2-gie najmniejsze po lotnisku na Porto Santo, które widziałem w swoim życiu), ale bardzo przytulne i kompaktowe. Jedna taśma na bagaże, jeden kiosk z pamiątkami, jeden z gazetami i kawiarenka – z napisem: nie spożywać napojów i jedzenia zakupionych poza lokalem….

Po wylądowaniu szybko do wypożyczalni odebrać  w ostatnim momencie zarezerwowane po dobrej cenie auto i w drogę….wąskimi krętymi drogami.

Korsyka wydaje się być dużo bardziej dzika niż jej południowa sąsiadka Sardynia.  Korsykański krajobraz jest bardziej suchy i górzysty, a rezydencje letniskowa mają mniej spektakularny wygląd i charakter niż te na Sardynii.

Linia brzegowa Korsyki to tysiące małych skalistych zatoczek ze niewielkimi
( maksymalnie 100 m) piaszczystymi plażami. Oczywiście zdarzają się dłuższe plaże, ale to nieliczne perełki na Korsyce. Wyjątkiem nie są natomiast piękne widoki na Morze Śródziemne z wysokich klifów.

Najładniejszą według mnie miejscowością na południu Korsyki jest Bonifacio. Urocze miasteczko położone na skałach tuż  przy samym morzu. Niektóre domy wiszą nad morzem, bo dolna część klifu została wypłukana przez morze. Stare miasto otoczone jest murem obronnym. Dolna część Bonifacio to klimaty restauracyjno-żeglarskie.

Ciekawostki o Napoleonie:
– cesarz Republiki Francji, wybitny strateg wojenny,
– urodził się w 1769 roku na Korsyce w Ajaccio, zmarł na Wyspie Św. Heleny w 1821 roku,
– mierzył ok. 168 cm wzrostu,
-  w 1804 wprowadził nowy Kodeks Cywilny,
– we wszystkich państwach, które podbił,  zmienił ruch z lewostronnego (wprowadzonego przez papieża Bonifacego XIII w roku 1300) na prawostr

W mojej szafie wiszą właściwie tylko 2 rodzaje koszul:
1. Koszule z kołnierzykami „button-down”,

2. Koszule z kołnierzykami „cut-away”, zwanymi w Polsce „włoskimi” a we Włoszech „francuskimi” (wł. Francese)

Dlaczego?
To jest wybór podyktowany osobistym smakiem.

Koszule typu Oksford  z kołnierzykami „button-down” to najbardziej gustowna propozycja dla naszego, świadomie budowanego stylu Smart Casual (nieformalnej elegancji).

Powód jest dziecinnie prosty.
Ubierając się mniej formalnie rezygnujemy z krawata. Jeżeli tak, to rozpinamy 1 lub 2 górne guziki koszuli. Europejczycy z południa potrafią paradować na ulicach miast z rozpiętymi nawet 5-cioma guzikami.

Pamiętajmy!
Tylko kołnierz „button-down” gwarantuje, że po rozpięciu górnych guzików koszuli, rogi kołnierza nie rozjadą się nam na boki.

Na jedno z częściej zadawanych podczas moich szkoleń  pytań:
„Czy wypada nosić krawat do koszuli typu Oksford?” odpowiadam: dlaczego nie?!

Amerykanie od lat 50-tych wyzwolili się od wyłącznie sportowego charakteru tego typu koszul.  Teraz widok mężczyzny na Wall Street w koszuli z kołnierzykiem „button-down” i krawatem stał się normą.

W Europie najsłynniejszym wielbicielem kołnierzyka „button-down” w połączeniu z krawatem był Gianni Agnelli, pokazujący się w koszulach marki Brooks Brothers.

Historia
Kołnierzyk „button-down” został zaprezentowany po raz pierwszy w 1896 roku przez firmę Brooks Brothers. W zamyśle projektantów guziki miały ujarzmić rozwiane kołnierzyki w koszulach graczy polo.

„Styl to człowiek” – miejmy więc dystans do schematycznych rad projektantów i stylistów.

Wiedzmy jednak, że wizerunek zewnętrzny jest potężną bronią – to on wraz z Twoją osobowością  i doświadczeniem decydują o tym jak ludzie Cię postrzegają w życiu zawodowym.

Oceny ludzi nie miałyby większego znaczenia, gdyby nie decyzje które za nimi idą.

Podpisać z nim kontrakt, czy nie? Powierzyć mu kierownictwo mojej placówki? Jeżeli nie panuje nad szczegółami swojego wyglądu jaką mam pewność, że nie zgubi się w niuansach mojego biznesu?

W sumie to sympatyczny i rzetelny dyrektor, ale z takim wizerunkiem nie zbuduje autorytetu w grupie konsultantów, którym ma przewodzić.

Przeanalizujmy teraz jedną z ważniejszych międzynarodowych i przez to uniwersalnych  zasad elegancji:

Ubieraj się odpowiednio do swojej branży, zawodu, pozycji oraz wieku.

Wyobraźmy sobie Partnera Zarządzającego  w międzynarodowej Kancelarii Prawniczej , który nosi długie włosy związane w kitek, kolczyk w lewym uchu, czerwone buty  i do tego spodnie jeansowe.

Albo kreatywnego managera w Agencji Reklamowej, który przechadza się między komputerami Apple w eleganckim garniturze, z poszetką we frontowej kieszonce marynarki, w meloniku, podpierając się srebrną laską….

Stop.

Czy nie lepiej, żeby przedstawiciele konserwatywnych zawodów (bankierzy, finansiści, konsultanci , prawnicy) ubrani byli w garnitury koloru ciemnego (granatowy, grafit), jasne koszule (biała, różowa, błękitna) i ciemny zawiązany na gustowny węzeł  krawat?

A w przestrzeni mniej formalnych zawodów takich jak: branża medialna, dziennikarze, branża reklamowa,  lekarze – żeby najlepszym rozwiązaniem był styl „smart casual”?

I pamiętajmy co powiedział żyjący na przełomie XVIII i XIX wieku arbiter elegancji,  George Brummel:

„Jeżeli miałby cię oceniać stuprocentowy Anglik, to z pewnością powiedziałby, że nie jesteś dobrze ubrany: albo zbyt sztywno, albo zbyt modnie.”

Osobiście dodałbym: „albo nieodpowiednio do branży, zawodu, pozycji oraz wieku”.

A jednak gusta ewolują…. W tym, zmienia się postrzeganie marki. Marka Fred Perry i moja osoba jest tego najlepszym przykładem.

Do 20-tego roku życia koszulka polo z charakterystycznym liściem laurowym i 2 paskami na kołnierzyku kojarzyła mi się z subkulturą skinhead’ów.

Teraz marka Fred Perry -w moim odbiorze – to symbol brytyjskości w wydaniu „leisure”. (Nieważne, że w między czasie firmę przejęli Japończycy)

Koszulki polo, obuwie sportowe, kurtki z logotypem Fred Perry podbiły cały świat.  Wiem, że szczególnie Japończycy upodobali sobie tę markę.  W Europie „laurel” cieszy się dużą popularnością głównie w Niemczech, Włoszech i Holandii.  W kraju tulipana w miejscowości Roermond znajduje się nawet sklep outletowy marki Fred Perry.

Marka została stworzona przez  brytyjskiego tenisistę – jak niektórzy uważają – gracza wszechczasów  Freda Perry.
W tenisa zaczął grać dość późno, bo w wieku 18 lat. Wcześniej poświęcił swoją karierę sportową tenisowi stołowemu. Jako pierwszy gracz w historii tenisa ziemnego zdobył Wielkiego Szlema (Wimbledon, Roland Garros, US Open, Australia Open). Przez cztery lata pod rząd 1932-1936 wygrywał wszystko, co było do wygrania.

W życiu prywatnym był „wiecznym chłopcem” z ogromnym poczuciem humoru i czarem osobistym.  Do historii przeszedł również jako autor wielu afer miłosnych z udziałem największych gwiazd Hollywood, w tym  z Marleną Dietrich. Zmarł w Melbourne w 1995.

Jak myślicie jakie są najbardziej uniwersalne spodnie w męskiej elegancji? Oczywiście Chino!
Spodnie Chino kojarzą się z bawełnianą tkaniną w kolorze khaki.

Rzeczywiście ten kolor jest najbardziej popularny w tym modelu spodni. Jednak nie kolor decyduje o  tym, czy mamy na sobie Chino , czy nie.

Chino to krój nie tkanina. Uszyte mogą być zarówno z gładkiej bawełny typu twill jak i ze sztruksu.  Kolory? Właściwie wszystkie, jakie można objąć ludzką wyobraźnią.  Z wyjątkiem czarnego i szarego – jakoś te kolory – moim zdaniem  – w spodniach Chino wypadają najmniej gustownie.

Czym charakteryzuje się  krój spodni Chino?

Otóż  Chino są bardzo zbliżone w kroju do regularnych spodni garniturowych, czyli:

Po pierwsze mają lekko zwężane u dołu nogawki.
Po drugie przednie kieszenie wszyte są ukośnie, a nie poprzeczne (jak w jeansach).
Po trzecie nie mają naszywanych tylnich kieszeni (co jest charakterystyczne również dla jeansowych spodni).

Czym się w takim razie różnią od spodni garniturowych?

Materiałem. Spodnie garniturowe są uszyte w większości przypadków z tkaniny wełnianej, spodnie Chino to jak wspomniałem bawełna gładka lub sztruks (też bawełna).

Spodnie Chino zyskują również w Polsce coraz większą popularność. Począwszy od sklepów H&M i Zara, a skończywszy na stand’ach Oscar Jacobson i  Polo RL – wszędzie można znaleźć spodnie Chino.

Ale pamiętajmy  o szczegółach :
1) Chino z szerokimi nogawkami nadają się lepiej na polowania Safari niż na firmowy casual Friday, czy elegancki weekend  w mieście.  Niestety amerykański krój tego typu spodni w wydaniu Levi’s, czy Polo RL ma w większości przypadków szersze nogawki.
2) Jak Chino to i dobry pasek – mały detal a świadczy o klasie właściciela spodni.
3) I dobre buty, np. z zamszu.

Ostatnio rangę kultowej marki w Europie Zachodniej zyskała sobie włoska firma PT01. Wysoka, jakość tkanin i wykończenia oraz  wysokie postrzeganie marki znajduje odzwierciedlenie w wysokiej cenie. W Luksemburgu spodnie chino marki PT01 kosztują ponad 200 Euro.

Historia powstania spodni chino:
~ spodnie Chino to spadkobierca garderoby wojskowej armii brytyjskiej i francuskiej z przełomu XIX i XX wieku,
~do Stanów Zjednoczonych dotarły z amerykańskimi żołnierzami powracającymi z Filipin, z wojny amerykańsko-hiszpańskiej.

Wieża Eiffla to nie tylko symbol Paryża, to jedna z najsłynniejszych budowli architektonicznych świata. Stalowa konstrukcja została wybudowana przez zespół inż. Gustawa Eiffla (oryg. Gustave Eiffel) na 100-lecie wybuchu Rewolucji Francuskiej. Czy wiecie, że w początkowym założeniu po 20-latach miała być rozebrana?

Pod wieżą witają turystów sprzedawcy (ok. 30 osób) figurek i bryloczyków przedstawiających wieżę Eiffla. W drodze do kasy średnio 8 propozycji sprzedaży suwenirów.

Decyduję się wejść na pierwszy poziom widokowy per pedes.

Idę!  Pamiętam, że w młodości miałem lęk wysokości. Teraz nauczyłem się w razie konieczności ujarzmiać moją wyobraźnię i problem zniknął. Na metalowych schodach niewiele osób. Znakomita większość turystów wybiera windę.

Docieram do 1. tarasu widokowego i cieszę się widokiem Paryża.  A tutaj niespodzianka….
Lodowisko na wieży Eiffla – zwiedzający mogą za całe 0 Euro wypożyczyć łyżwy i poślizgać się.  I do tego latynoska muzyka.

Wrażenia z Paryża opiszę w najbliższych wpisach. Jedno jest pewne: Paryż to takie miasto, które wzbudza zmienne uczucia: raz się bardzo podoba, raz wydaje się być przesłodzone. Tym razem byłem pod dużym wrażeniem jego rytmu.

Inne ciekawostki dotyczące Wieży Eiffla:
~ wysokość w 2000 roku to 324,00 m (wysokość z zamocowaną anteną – odpowiednik 81 piętrowego budynku),
~ na szczyt wieży prowadzi 1665 stopni.
~  Wieża Eiffla utrzymywała status najwyższej budowli świata przez 40 lat, aż do 1929 roku, gdy w Nowym Jorku wzniesiono Chrysler Building,
~ budowa wieży kosztowała 7,8 mln franków (ok. 65 mln dzisiejszych złotych) z czego ok. 75% zwróciło się już w ciągu 1-wszych 5 miesięcy,
~ do tej pory wieżę zwiedziło ponad 220 mln osób,
~ co 7 lat  wieża jest malowana (zużywa się 50-60 ton farby antykorozyjnej)

Do napisania kilku słów o Szwajcarii skłonił mnie krótki przejazd przez ten kraj w drodze z Luksemburga na narciarskie stoki Livigno we Włoszech.

Nie wiem czy jest drugie państwo na świecie, które ma tak jednoznaczne skojarzenia z luksusem jak Szwajcaria.  „Swiss made” to synonim najwyższej jakości, no i….niestety odpowiednio wysokiej ceny.

Spróbuję wyliczyć moje dotychczasowe skojarzenia z tym krajem od początku. A więc ze Szwajcarią wiążę w mojej głowie: zegarki (od Swatch’a do Phillipe Patek’a), banki, sery, czekolady Toblerone, scyzoryki Victorinox, no i mój idol narciarski  z młodzieńczych lat Pirmin Zurrbrigen.

Ale powoli …teraz spróbuję opisać jak  to się ma do rzeczywistości moich odczuć „tu i teraz”:

Szwajcarzy są na tyle sprytnym narodem, że wiedzą, iż samodzielne działanie per saldo  i w ich przypadku przynosi większe korzyści niż szkody. Najlepszym przykładem jest szwajcarska neutralność w czasie II wojny światowej, czy dzisiejszy byt obok Unii Europejskiej.
Są świetni, a być może najlepsi w promowaniu marki swojego kraju.  I tego powinny się uczyć  wszystkie kraje z Polska włącznie, a być może przede wszystkim.

Flaga szwajcarska
Nie żadnym lotnisku świata nie ma tylu gadżetów z flagą narodową kraju gospodarza jak  w Zurichu.  Biały krzyż na czerwonym tle jest dosłownie wszędzie. Plecaki, myszki do komputera, pokrowce na laptopy, krawaty, smoczki dla dzieci etc. to tylko niektóre przedmioty ze stemplem Szwajcarii.

Drogi i paliwo
Cena paliwa należy do jednych z najniższych w Europie, w liczbach absolutnych kosztuje ok. 1,6 CHF, czyli ok. 25% taniej niż w krajach „starej” Unii ( z wyjątkiem Luksemburga, gdzie benzyna kosztuje ok. 1.15  E za litr). Szwajcaria kojarzy mi się z dwoma rodzajami dróg. Pierwszy rodzaj to zadbane, 2-pasmowe autostrady. Drugi rodzaj to najbardziej zakręcone i wąskie górskie serpentyny. Średnia prędkość po takich krętych drogach to 40 km/h, więc uwaga z planowaniem.

Saint Moritz
To najsłynniejsza górska miejscowość wypoczynkowa Europy. Znana z ekskluzywnych hoteli, gdzie bawią rentierzy  z  całego świata. Około 38% mieszkańców St. Moritz to cudzoziemcy. Faktem jest, że co 5-ta osoba na ulicy ma na sobie futro lub inne częśći garderoby takie jak  buty, czapkę, rękawiczki z  elementami futra (potwierdzam) Z ciekawostek: w 1864 właśnie w  St Moritz został wybudowany przez Angielskiego hotelarza Johannesa Badrutta hotel, gdzie po jednorazowej opłacie turyści mogli przebywać w hotelu cały sezon zimowy.

Zurich
Moje spostrzeżenia odnośnie Zurichu:
1. Największe miasto Szwajcarii jest położone na przepięknych wzgórzach nad Jeziorem Zurychskim.
2. Zurich jest miastem bardzo kompaktowym, gdzie łatwo się przemieszczać i wszędzie trafić. Nie ma żadnych chaotycznych cech metropolii.
3. Zuryskie ulice przypominają swoim wyglądem te, które znam z niemieckich, średniej wielkości miast. Niestety po części są lekko ciężkawe. (ale to moje odczucie).

Ogólnie wrażenia: Zurych, ze względu na piękne jezioro i pływające po nim żaglówki robi lepsze wrażenie w lecie niż w miesiącach zimowych.  W hotelach, czy w knajpach wyczuwam klimat jakby czas się zatrzymał  w 70-tych latach.  Dywany, wystrój lobby, ubranie obsługi….Ma to swój niezaprzeczalny „szarm”.

Osobiście, uważam Zurich za jedno z piękniejszych i bardziej nobliwych miast jakie poznałem.

Bally
Szwajcarska marka obuwia, która od XIX w. podbija świat. Na Bahnhoffstrasse – głównym pasażu zakupowym  Zurychu znajduje się salon marki Bally. Przypomina bardziej muzeum niż realny sklep.  „Eksponaty”  znajdują się na 3 piętrach. Dlatego postanowiłem udać się do outletu położonego ok. 60 km od Zurichu. Co upolowałem? Trafiłem na zimowe buty zwane potocznie kozakami z owczej wełny w górnej partii. Tym większa radość, że buty zostaly przecenione z 1.150 CHF na 199 CHF.

Zegarki
Zegarki „Swiss Made” to produkt eksportowy Szwajcarii. Ze względu na coraz szerszą skalę kopiowania szwajcarskich marek przez chińskie manufaktury – Szwajcarzy skrzyknęli się i wydali międzynarodową wojnę piratom. „Podrabiane zegarki są dla podrabianych ludzi: kupuj to, co autentyczne; kupuj naprawdę” – tak brzmi slogan kampanii zorganizowanej przez szwajcarską branżę zegarków.

Szwajcarze – najprawdziwsi górale Alp
Jak się zestawi Paryżanina, Londyńczyka, czy Nowojorczyka ze Szwajcarem z Zurychu – to od razu widać, kto jest w tym porównaniu góralem.  Z całym arsenałem pozytywnych cech.

Może dlatego w Szwajcarii tak dobrze się czuł Ignacy Paderewski i Henryk Sienkiewicz….