Business InStyle

Czy spodnie jeansowe należą do świata dobrego stylu czy też nie? Czy nieformalny, korporacyjny  Casual Friday akceptuje popularne jeansy czy grzecznie zamyka przed nimi drzwi?

Te pytania często padają z sali podczas moich wykładów i prezentacji. I słusznie. Nie ma głupich pytań, są tylko głupie odpowiedzi…

Pytania te wskazują jednak na to, że w sprawie tej części garderoby  wytworzył się jeden, wyraźny, socjologiczny obraz:

Jeansy to coś dla zbuntowanej młodzieży. Podobny do następującego: człowiek mający na sobie garnitur jest automatycznie elegancki.

I ten pierwszy i ten drugi skrót myślowy jest mylący.

Moja teoria jest taka: gentleman jest bliższy światowym standardom męskiej elegancji w koszulce polo i klasycznych jeansach niż….w niedopasowanym garniturze. Nie wspomnę o niegustownych  węzłach krawatowych, czy poliestrowych koszulkach z krótkim rękawem.

Tylko jak wyglądają klasyczne spodnie jeansowe?

Po pierwsze
Mają ciemnogranatowy  kolor

Po drugie
Nogawki mają prosty krój

Po trzecie
Nogawki nie są nazbyt szerokie (lepiej węższe niż szersze)

Po czwarte
Jeans nie jest  przetarty, wytarty, rozdarty …….i pomalowany w artystycznym widzie jakiegoś projektanta.

Po piąte
I najważniejsze  – spodnie jeansowe są w prawidłowym dla nas  rozmiarze.

Wybór odpowiedniego dla nas kroju i rozmiaru jeans’ów to nie taka łatwa sprawa. Ktoś – już nie pamiętam kto – mi kiedyś powiedział, że jak znajdzie jeansy, które na nim/na niej  perfekcyjnie leżą, kupuje od razu 2 pary. Wcale nie głupie…..

W klasycznej elegancji

Polecam [+]

+ jeansy w kolorze ciemnogranatowym, regularnym bez przetarć ,
+ błękitne również, jeżeli nie są zbyt “poharatane” i mają klasyczny prosty krój
+ węższe niż szersze nogawki,

Nie polecam [-]
-  kombinacji: jeans + adidasy,
– “fashion jeans” z dużymi logotypami ich producentów,
– “boot cut jeans” czyli majtających się u dołu szerokich i średnioszerokich nogawek (szczególnie w połączeniu z butami z czubkiem zawiniętym do góry),
– jeansów zbyt wytartych i pomazanych,

Statystyki mówią, że przeciętna ilość par jeansów, które przymierza przeciętny Amerykanin przed ich kupnem zamyka się  cyfrą  7.
A wartość amerykańskiego   rynku jeansów to 15 miliardów USD!!
Zauważmy, że jeans jedyna na  świecie tkanina, która nie dzieli i nie szufladkuje ludzi wg płci, rasy ani klasy społecznej….

Trochę historii:
~ w 1870 emigrant z Niemiec żydowskiego pochodzenia, przedsiębiorczy Levi Strauss rozpoczyna produkcję  spodni szytych z materiału żaglowego. Masowy klient to poszukiwacze złota i pracownicy portowi. Początkowy kolor tkaniny –brązowy.

~ 1873 do biznesu dołącza Jacob Davis z pomysłem nitowania spodni w newralgicznych miejscach u nasad kieszeni. Obaj z Levi Strauss’em patentują  wynalazek i rozpoczynają  duży biznes.

~1948 w zakłdach L. Hermann Kleiderfabrik w Kuenzelsau, Niemcy (od 1958 roku marka Mustang) startuje 1-wsza produkcja jeansów w Europie,

Ciekawostki:
~ do szerokiej publiczności  jeansy trafiły w latach 50-tych dzięki takim gwiazdom jak: Marlon Brando, James Dean, czy Marilyn Monroe
~ jeansy mają błękitny kolor dzięki barwnikowi Indigo
~ 1-wsze jeansy dla kobiet wyprodukowano dopiero w 1953 roku  (ang. Girl’s Camping Trousers). Zapięcie miały z boku.
~`w 1885 parę jeansów można było kupić w USA za  $1.50 (około $34 w 2007).
~ w byłej NRD  w szkołach i podczas publicznych imprez tanecznych istniał nieformalny zakaz noszenia “nitowanych” spodni jeansowych,
~w Korei Północnej noszenie jeansów jest zakazane.

“I don’t know what she does with all the clothes she buys. I only ever see her in blue jeans.” Aristotle Onassis on his wife, Jackie

„I have often said that I wish I had invented blue jeans: the most spectacular, the most practical, the most relaxed and nonchalant. They have expression, modesty, sex appeal, simplicity – all I hope for in my clothes.” –Yves Saint-Laurent